IMAGE تداوم کم بارشی پائیزه در شهر آبسرد/تا اواسط آبان ماه خبری از بارش های گسترده نیست
جمعه, 02 آبان 1399
همانطور که قبلاً پیش بینی شده بود پائیز امسال تحت... ادامه مطلب ...
IMAGE سارقان اماکن خصوصی آبسرد با 20 فقره سرقت در دام‌ پلیس
جمعه, 02 آبان 1399
«سرهنگ فاضلی» فرمانده انتظامي شهرستان دماونددر گفتگو... ادامه مطلب ...
IMAGE استیضاح روحانی/ثمر بخش یا بی ثمر
دوشنبه, 28 مهر 1399
روز گذشته سید احمد رسولی نژاد نماینده اصولگرای حوزه... ادامه مطلب ...
IMAGE بازار املاک شهرستان دماوند عرصه برخورد مشاورین املاک بومی و تهرانی
دوشنبه, 21 مهر 1399
حالا بازار املاک در شهرستان دماوند و بویژه شهرهای... ادامه مطلب ...
IMAGE کرونا در آبسرد/وضعیت فوق قرمز
دوشنبه, 21 مهر 1399
در سایه بی توجهی مردم و مسئولان گسترش بیماری کرونا بر... ادامه مطلب ...
IMAGE خداحافظ استاد
شنبه, 19 مهر 1399
خسروی آواز ایران،استاد محمدرضا شجریان بعد از تحمل چند... ادامه مطلب ...
IMAGE پایان بارش های پائیزی تا اطلاع ثانوی
شنبه, 12 مهر 1399
بعد از یک هفته بسیار پر بارش و پر برکت همانطور که پیش... ادامه مطلب ...
IMAGE بحران گاز مایع در دماوند/چه کسی مسبب این کمبود است
شنبه, 12 مهر 1399
بتدریج با ورود به فصل پائیز و سرد شدن هوا نیاز عمومی به... ادامه مطلب ...
IMAGE ورود مجلس به موضوع حق الزحمه مشاورین املاک
شنبه, 12 مهر 1399
نایب رئیس کمیسیون عمران مجلس با بیان " حق الزحمه... ادامه مطلب ...

سلبریتی های این روزها ایران کجا هستند؟

سلبریتی های این روزها ایران کجا هستند؟

متن زیر نوشته سرکار خانم «مژگان باقری» است ، که در کانال صنفی معلمان ایران منتشر شده بود:

در خبرها آمده بود که رونالدو و مسی هر کدام یک میلیون یورو برای برای مهار بحران کرونا اختصاص داده اند. دو خواننده ی زن آمریکایی هم قرار است به حساب طرفدارانشان پول واریز کنند با این استدلال منطقی که شما تا حالا کنارمان بوده اید، حالا نوبت ماست که کنارتان باشیم.

در این چهل روز که از اعلام رسمی ورود کرونا به ایران می گذرد خبری از سلبریتی های ایرانی ندیدم. واقعا سلبریتی های ما کجا هستند؟ نه آن بی هنران بی سوادی که اگر در یک کشور آزاد بودند در خوشبینانه ترین حالت به تبلیغ سس فلفل و روغن خوراکی می پرداختند! نه آن شومن عوامفریبی که با ماشین آنچنانی و بادیگاردهای گردن کلفت به این ملت بی نوا فخر می فروشد، نه آن هنرمند حکومتی که از دولت فرانسه مدال شوالیه دریافت می کند. او که به خاطر تحریم جشنواره فجر یقه خود را پاره می کرد چرا از محل درآمد موسسه فیلم سازی خود در آمریکا چند میلیون تومان ناقابل به ملتی که او را به مقام شوالیه رسانده است نمی بخشد؟

از خواننده ها هم هیچ خبری نیست. آنها که از صبح تا شب در صدا و سیما آواز (وطنم! ای شکوه پابرجا) سر می دهند آیا نمی دانند که این وطن، امروز، در دل التهاب دوران ها تنها مانده است؟ آیا وقت آن نیست که برای مرهم گذاشتن بر تن زخمی این سربلند بحران ها، کمی سر کیسه را شل کنند؟

خواننده های آن سوی آب هم گم و گور شده اند. کسانی که در طول دهه ها زندگی خارج از ایران فقط شامه خود را برای استشمام بوی پول تیز کرده اند و فرقی ندارد که این پول در دیسکوهای ارمنستان منتظرشان باشد یا در جیب های سخاوتمند بن سلمان در عربستان! من نمی دانم چرا اینها که سالها در غرب زندگی کرده و ارتباط سلبریتی های آنجا را  با صندوق های خیریه دیده اند باز هم تاثیر نگرفته اند. یعنی ژن ایرانی تا این حد تربیت ناپذیر است؟!

 ورزشکارانی که فقط بلدند در زمان سیل و زلزله شماره حساب بدهند کجا هستند؟ چرا به پاس فداکاری پزشکان و پرستاران یک هدیه چند میلیون تومانی به آنها نمی بخشند؟ چرا به طرفداران خود که کرونا کاسبی آنها را کساد کرده هدیه نمی دهند؟ همان طرفدارانی که همه می دانیم از قشر فرودست جامعه هستند و و امروزه کرونا و بیکاری، آنها را به اوج استیصال و ناامیدی رسانده است.

 آیا سلبریتی ها و ورزشکاران غربی ریا می کنند و می خواهند از زیر بار مالیات فرار کنند؟ چه ایرادی دارد؟ شما هم ریا کنید. اگر نتیجه ی این ریاکاری، دمیدن روح امید باشد در کالبد خسته و ناتوان این ملت ناامید، پس چه کار صوابی بالاتر از ریاکاری است؟!

 از سلبریتی ها بگذریم. در این هنگامه ی کرونا، خانواده مرحوم رفسنجانی کجا هستند؟ آنها که پدرشان یکی از ستون های این انقلاب بود و احتمالا بیشتر از همه از این خوان نعمت بهره گرفته اند. چرا آنها نه برای وطن بلکه برای خوشنام شدن انقلاب در چشم مردم، گامی هر چند کوچک برنمی دارند و روح پدر خود را شاد نمی کنند؟

ناگفته نماند تعدادی از طلبه ها واکنش نشان داده اند. آنها با نوشتن نامه به وزارت خارجه درخواست کرده اند که برای رسیدگی به امور سالمندان ایتالیا، به این کشور کرونا زده بروند. ظاهرا در چشم این فرانچسکوهای قدیس، مرغ همسایه غاز است و احتمالا کمک به مادر ماریا و پدر روبرتو بیشتر از کمک به ننه عصمت و آقا احمد، آنها را به خدا نزدیک می کند!

چرا نمایندگان مجلس حقوق دو ماه اسفند و فروردینشان را که تعطیل بوده اند به تجهیز بیمارستانهای کشور اختصاص نمی دهند؟ تا دیگر لازم نباشد کاسه گدایی به سمت صندوق بین المللی پول دراز کنیم. البته در این مورد می توانند از ترامپ الگو بگیرند. او سه سال است که از دریافت سالانه چهار صد هزار دلار حقوق ریاست جمهوری صرفنظر کرده است. کدام حاتم طایی در بین سیاستمداران ما پیدا می شود که با ترامپ رقابت کند؟!

 اما در میانه این بی کسی ها و تنهایی عجیب ملت ایران یادمان باشد که ایران بعد از کرونا به یک خانه تکانی بزرگ نیازمند است. به نهادهای مدنی قدرتمندی که بتوانند خود را برای مواجهه با چنین بحران های فراگیری آماده کنند. به هنرمندی دیگر، ورزشکاری دیگر و سیاستمداری دیگر که یادشان باشد مقام و پول و شهرت خود را چگونه به دست آورده اند.

ایران بعد از کرونا به یک دیگری اصیل و ارزشمند نیازمند است...!